Klient biznesowy
Sprawdź, co możemy Ci zaoferować
Potrzebujesz porady? Umów się na spotkanie!
Zadzwoń

Wyróżnienia
Często zadawane pytania

Świadczymy usługi na rzecz podmiotów gospodarczych zarówno w formie stałej obsługi prawnej jak i incydentalnych usług. Doradzamy w sprawach związanych z bieżącą działalnością, przygotowujemy oraz weryfikujemy m. in. umowy, statuty, regulaminy i porozumienia, prowadzimy szkolenia dla pracowników i kadry kierowniczej, reprezentujemy przed sądami powszechnymi i administracyjnymi, organami administracji i egzekucyjnymi oraz informujemy o istotnych zmianach w prawie.

Jeśli Urząd Patentowy udzieli prawa ochronnego na znak towarowy, wówczas nabywamy prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Polski. Udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy stwierdza się przez wydanie świadectwa ochronnego na znak towarowy. Prawo ochronne na znak towarowy trwa przez okres 10 lat (liczymy go od dnia zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym). Prawo takie może być na wniosek uprawnionego przedłużane na kolejne dziesięcioletnie okresy. Możliwa jest również rejestracja tzw. europejskiego znaku towarowego. Zapewnia ona ochronę naszego znaku towarowego we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej. Zgłoszenia należy dokonać w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, którego siedziba mieści się w Alicante.

Znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli nadaje się ono do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Znak towarowy ma więc pełnić przede wszystkim funkcję odróżniającą. Znakiem towarowym może być np. logo produktu, logo marki, slogan, hasło reklamowe, nazwy produktów i usług, a także wyraz, rysunek, melodia lub inny sygnał dźwiękowy. Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne. Aby uzyskać takie prawo ochronne, należy wnieść odpowiednie zgłoszenie do Urzędu Patentowego. W zgłoszeniu takim należy określić znak towarowy oraz wskazać towary, dla których znak ten jest przeznaczony. Jedno zgłoszenie może dotyczyć tylko jednego znaku.

Spółka partnerska to spółka osobowa, która jest utworzona przez wspólników w celu wykonywania wolnego zawodu w spółce prowadzącej przedsiębiorstwo pod własną firmą. Może być zawiązana w celu wykonywania więcej niż jednego wolnego zawodu. Wolne zawody to takie, które wymienione są w Kodeksie spółek handlowych lub w innych ustawach. Wspólnicy spółki partnerskiej nazywani są partnerami. Mogą to być wyłącznie osoby fizyczne, które są uprawnione do wykonywania wolnych zawodów. Partnerami w spółce partnerskiej mogą być np. osoby uprawnione do wykonywania zawodów lekarza, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, aptekarza, radcy prawnego, adwokata czy pielęgniarki.

Umowa spółki z o.o. może być zmieniona, ale przy zachowaniu pewnych warunków. Co do zasady wymagana jest w tym przedmiocie uchwała zgromadzenia wspólników. Aby uchwała o zmianie umowy została podjęta, musi zagłosować za nią 2/3 wspólników, którzy biorą udział w głosowaniu. Uchwała taka musi zostać podjęta w formie aktu notarialnego (w innym przypadku będzie ona nieważna). W pewnych przypadkach podjęcie uchwały zmieniającej umowę spółki wymaga zgody wszystkich wspólników, których dotyczy – jest tak w przypadku, gdy ma dojść do zwiększenia obowiązków wspólników względem spółki albo do uszczuplenia ich praw udziałowych lub praw przyznanych tym wspólnikom osobiście. Zmiana umowy spółki wymaga dokonania jeszcze jednej czynności – konieczny jest wpis do Krajowego Rejestru Sądowego.

Upadłość może ogłosić każdy przedsiębiorca. Mogą to zrobić również spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne, wspólnicy osobowych spółek handlowych ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem (w tym partnerzy spółki partnerskiej). Są również podmioty, które upadłości ogłosić nie mogą. Są to: Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego, publiczne samodzielne zakłady opieki zdrowotnej, instytucje i osoby prawne utworzone w drodze ustawy oraz utworzone w wykonaniu obowiązku nałożonego ustawą, osoby fizyczne prowadzące gospodarstwo rolne, które nie prowadzą innej działalności gospodarczej lub zawodowej, uczelnie, a także fundusze inwestycyjne.

Upadłość ogłaszana jest w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Niewypłacalność to stan, w którym dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Jeśli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przez dłużnika przekracza 3 miesiące, to domniemywa się, że jest on niewypłacalny. Jeśli chodzi o dłużnika będącego osobą prawną (spółką z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółką akcyjną), to jest on niewypłacalny również wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się dłużej niż 24 miesiące.

Wniosek o ogłoszenie upadłości ma obowiązek zgłosić dłużnik. Powinien to zrobić nie później niż w terminie 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Jeśli natomiast dłużnikiem jest osoba prawna, wówczas obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spoczywa na każdym, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania (samodzielnie lub łącznie z innymi osobami). Jeśli został ustanowiony zarząd sukcesyjny, wówczas obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spoczywa na zarządcy sukcesyjnym.

Jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, to członkowie zarządu odpowiadają solidarnie za jej zobowiązania. Członek zarządu może jednak uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym samym czasie wydano postanowienie o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego albo o zatwierdzeniu układu w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia układu, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło nie z jego winy, albo że pomimo niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewydania postanowienia o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego albo niezatwierdzenia układu w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia układu wierzyciel nie poniósł szkody. Członkowie zarządu nie ponoszą odpowiedzialności za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w czasie, gdy prowadzona jest egzekucja przez zarząd przymusowy albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa, na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał w trakcie postępowania egzekucyjnego.

Postępowanie upadłościowe to postępowanie sądowe, którego celem jest zaspokojenie wierzycieli niewypłacalnego dłużnika w jak najwyższym stopniu. Ogłoszenie upadłości wiąże się z tym, że majątek dłużnika staje się masą upadłości. Służy ona zaspokojeniu wierzycieli. Likwidacją masy upadłości zajmuje się syndyk, który nadzorowany jest przez sędziego-komisarza. Najczęściej upadłość wiąże się więc z likwidacją przedsiębiorstwa. Pomiędzy wierzycielami, a dłużnikiem może być jednak zawarty układ, który pozwoli na kontynuację działalności przedsiębiorcy. Propozycje układowe może zgłosić sam upadły, każdy z wierzycieli oraz syndyk. Dzięki zawarciu układu w upadłości, likwidacja masy upadłościowej zostanie zatrzymana. Układ taki wymaga jednak zatwierdzenia go przez sąd.

W ramach działalności dydaktycznej w szkole językowej jest możliwe korzystanie z materiałów chronionych prawem autorskim. Na potrzeby zilustrowania treści przekazywanych w celach dydaktycznych lub w celu prowadzenia działalności naukowej można korzystać z rozpowszechnionych utworów w oryginale i w tłumaczeniu oraz zwielokrotniać w tym celu rozpowszechnione drobne utwory lub fragmenty większych utworów. W przypadku publicznego udostępniania utworów w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym korzystanie z nich jest dozwolone wyłącznie dla ograniczonego kręgu osób uczących się, nauczających lub prowadzących badania naukowe.

Z lektorem szkoły językowej może zostać zawarta, oprócz umowy o pracę, także umowa zlecenia. Niezbędna jest dokładna analiza, jaki charakter ma mieć planowana współpraca z lektorem. Jeżeli umowa zawiera istotne elementy stosunku pracy, umowa taka może zostać uznana za umowę o pracę, nawet jeśli zostanie nazwana umową zlecenia. Samo jednak określenie w umowie zlecenia miejsca oraz czasu świadczenia usług nie będzie jeszcze pociągało za sobą takiego ryzyka. Co do zasady nie będziemy mogli jednak z lektorem zawrzeć umowy o dzieło, gdyż jest to umowa rezultatu - przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła. W przypadku prowadzenia zajęć w szkole językowej lektor nie zobowiązuje się do konkretnego rezultatu – tzn. nie zapewnia, że słuchacze nabędą wiedzę oraz umiejętności. Zobowiązuje się on jedynie do tego, że z należytą starannością będzie próbował przekazać tę wiedzę. Dlatego też umowa łącząca szkołę językową i lektora powinna być umową o pracę albo umową zlecenia.

Aby założyć szkołę językową nie musimy starać się o specjalne pozwolenie. Wystarczy, że – w zależności od wybranej formy prawnej - zarejestrujemy naszą działalność gospodarczą w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) lub w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Prawo nie przewiduje wymaganej formy działalności gospodarczej dla prowadzenia szkoły językowej. Może to być więc każda preferowana przez nas forma, np. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (spółka z o.o.). Prawnicy z naszej Kancelarii pomogą wybrać najlepszą formę działalności.

Wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Licencja wspólnotowa wydawana jest przez państwo członkowskie  każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który to przewoźnik ma siedzibę w tym państwie członkowskim zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego oraz jest uprawniony w państwie członkowskim siedziby przewoźnika do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy zgodnie z przepisami wspólnotowymi oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego dotyczącymi dostępu do zawodu drogowego przewoźnika rzeczy. Licencja wspólnotowa wydawana jest przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby na okres nie dłuższy niż dziesięć lat, z możliwością jego przedłużenia.

Przewóz kabotażowy to zarobkowy przewóz wykonywany tymczasowo w przyjmującym państwie członkowskim UE. Każdy przewoźnik zarobkowego drogowego przewozu rzeczy posiadający licencję wspólnotową, którego kierowca, jeśli jest obywatelem państwa trzeciego, posiada świadectwo kierowcy, jest uprawniony do wykonywania przewozów kabotażowych.

Dokumentem, na podstawie którego odbywa się przewóz - i który potwierdza zawarcie umowy przewozu - jest list przewozowy. Dokument ten nadawca przekazuje przewoźnikowi. List przewozowy powinien zawierać nazwę i adres nadawcy, jego podpis oraz określenie placówki przewoźnika zawierającej umowę, miejsce przeznaczenia przesyłki oraz nazwę i adres odbiorcy, określenie rzeczy, masy, liczby sztuk przesyłki, sposobu opakowania i oznaczenia, a także inne wskazania i oświadczenia, wymagane albo dopuszczone zgodnie z przepisami ze względu na warunki danej umowy lub sposób rozliczeń. W obrocie funkcjonuje tzw. CMR, a dokładnie międzynarodowy list przewozowy CMR, wystawiany zazwyczaj w trzech egzemplarzach w języku kraju nadania ładunku.

Jeśli podróżny przewozi ze sobą bagaż, przewoźnik ponosi za niego odpowiedzialność tylko wtedy, gdy szkoda wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa przewoźnika.

Spedytorowi przysługuje ustawowe prawo zastawu na przesyłce, dopóki przesyłka znajduje się u niego lub u osoby, która ją dzierży w jego imieniu, albo dopóki spedytor może nią rozporządzać za pomocą dokumentów. Spedytor może skorzystać z ustawowego prawa zastawu na przesyłce dla zabezpieczenia roszczeń o przewoźne oraz roszczeń o prowizję, o zwrot wydatków i innych należności wynikłych ze zleceń spedycyjnych, jak również dla zabezpieczenia takich roszczeń przysługujących poprzednim spedytorom i przewoźnikom.

Umowa spedycji to umowa, przez którą spedytor zobowiązuje się za wynagrodzeniem w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa do wysyłania lub odbioru przesyłki albo do dokonania innych usług związanych z jej przewozem. Spedytor może występować w imieniu własnym albo w imieniu dającego zlecenie. Może on dokonać przewozu także sam, a w takim przypadku ma jednocześnie prawa i obowiązki przewoźnika.

Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za utratę, ubytek lub uszkodzenie przesyłki powstałe od przyjęcia jej do przewozu aż do jej wydania oraz za opóźnienie w przewozie przesyłki. Nie będzie jednak ponosił odpowiedzialności, jeżeli utrata, ubytek lub uszkodzenie albo opóźnienie w przewozie przesyłki powstały z przyczyn występujących po stronie nadawcy lub odbiorcy, niewywołanych winą przewoźnika, z właściwości towaru albo wskutek siły wyższej. To przewoźnik powinien udowodnić, że szkoda lub przekroczenie terminu przewozu przesyłki wynikło z jednej z wymienionych okoliczności. W następujących przypadkach przewoźnik jest zwolniony z odpowiedzialności za utratę, ubytek lub uszkodzenie przesyłki:

- nadania pod nazwą niezgodną z rzeczywistością, nieścisłą lub niedostateczną rzeczy wyłączonych z przewozu lub przyjmowanych do przewozu na warunkach szczególnych albo niezachowania przez nadawcę tych warunków;

- braku, niedostateczności lub wadliwości opakowania rzeczy, narażonych w tych warunkach na szkodę wskutek ich naturalnych właściwości;

- szczególnej podatności rzeczy na szkodę wskutek wad lub naturalnych właściwości;

- ładowania, rozmieszczenia lub wyładowywania rzeczy przez nadawcę lub odbiorcę; albo

- przewozu przesyłek, które zgodnie z przepisami lub umową powinny być dozorowane, jeżeli szkoda wynikła z przyczyn, którym miał zapobiec dozorca.

Jeżeli szkoda powstała tylko częściowo wskutek okoliczności, za które przewoźnik odpowiada, to jego odpowiedzialność ogranicza się do zakresu, w jakim okoliczności te przyczyniły się do powstania szkody. Radca prawny lub adwokat z naszej Kancelarii udzieli w tych kwestiach profesjonalnej pomocy prawnej.

Osobie, której autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, przysługują pewne roszczenia. Może ona żądać od osoby, która naruszyła te prawa zaniechania naruszania, usunięcia skutków naruszenia, naprawienia wyrządzonej szkody na zasadach ogólnych albo poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku, gdy naruszenie jest zawinione – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu, oraz wydania uzyskanych korzyści. Niezależnie od tych roszczeń, uprawniony może domagać się także jednokrotnego albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia o odpowiedniej treści i formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez ten sąd. Skuteczny adwokat lub radca prawny z naszej Kancelarii pomoże w wyegzekwowaniu przysługujących z tytułu naruszenia majątkowych praw autorskich roszczeń.

Aby zarejestrować wzór przemysłowy należy dokonać odpowiedniego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym. Zgłoszenie takie powinno obejmować podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji, a także ilustrację wzoru przemysłowego. Ilustracja wzoru przemysłowego to np. rysunek, fotografia, próbka materiału włókienniczego. Jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte różne odmiany tego wzoru (czyli odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne). W jednym zgłoszeniu można ująć maksymalnie 10 odmian wzoru przemysłowego, chyba że odmiany te tworzą w całości komplet wytworów.

Na wzór przemysłowy udzielane jest prawo z rejestracji. Dzięki uzyskaniu takiego prawa uprawniony ma prawo do wyłącznego korzystania z wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Polski. Uprawniony może zakazać osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu, importu, eksportu lub używania wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub składowania takiego wytworu dla takich celów.

Wzór przemysłowy to nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fakturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację.

Utworzenie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej następuje w drodze rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały właściwego organu podmiotu tworzącego. Przy tworzeniu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej należy uwzględnić konieczność zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli oraz racjonalnej organizacji opieki zdrowotnej. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej powinien zostać wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. Z chwilą dokonania wpisu uzyskuje on osobowość prawną.

Działalność lecznicza lekarzy może być wykonywana w formie jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka lekarska, indywidualna praktyka lekarska wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska, indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna praktyka lekarska wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym prowadzącym ten zakład lub indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym prowadzącym ten zakład, a także w formie spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa praktyka lekarska.

Należy również pamiętać o podmiotach leczniczych, które mogą zatrudniać lekarzy i pielęgniarki. Są to przedsiębiorcy prowadzący działalność we wszelkich formach przewidzianych prawem, czyli również spółek z ograniczoną odpowiedzialnością czy spółek komandytowych. 

Podmiot działający na rynku spożywczym i chcący wprowadzić suplement diety na ten rynek, powinien dokonać powiadomienia Głównego Inspektora Sanitarnego i zawrzeć w nim kilka istotnych informacji. Są to: nazwa produktu oraz jego producenta, postać produktu, w jakiej jest on wprowadzany do obrotu, wzór oznakowania w języku polskim, kwalifikacja/rodzaj środka spożywczego, skład jakościowy obejmujący dane dotyczące składników zawartych w produkcie, w tym substancji czynnych, skład ilościowy składników, a także imię i nazwisko albo nazwę, adres oraz numer identyfikacji podatkowej podmiotu powiadamiającego o pierwszym wprowadzeniu do obrotu. 

Suplement diety to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety. Nie jest on produktem leczniczym. Do wprowadzenia suplementu diety na rynek nie jest potrzebne uzyskanie zezwolenia, jak w przypadku leków. Konieczne jest jednak dokonanie powiadomienia Głównego Inspektora Sanitarnego. W tej kwestii często okazuje się przydatna profesjonalna porada prawna.

Zgłoszenie spółki komandytowej do sądu rejestrowego powinno zawierać firmę, siedzibę i adres spółki,  przedmiot działalności spółki, nazwiska i imiona albo firmy komplementariuszy oraz odrębnie nazwiska i imiona albo firmy komandytariuszy, a także okoliczności dotyczące ograniczenia zdolności wspólnika do czynności prawnych, jeżeli takie istnieją, nazwiska i imiona osób uprawnionych do reprezentowania spółki i sposób reprezentacji, a w przypadku gdy komplementariusze powierzyli tylko niektórym spośród siebie prowadzenie spraw spółki – zaznaczenie tej okoliczności oraz sumę komandytową.

Umowa spółki komandytowej powinna być zawarta w formie aktu notarialnego i zawierać firmę i siedzibę spółki, przedmiot działalności spółki, czas trwania spółki (jeśli jest on oznaczony), oznaczenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika i ich wartość, a także oznaczony kwotowo zakres odpowiedzialności każdego komandytariusza wobec wierzycieli (czyli sumę komandytową). Umowa spółki komandytowej może być zawarta również przy wykorzystaniu elektronicznego wzorca umowy. Konieczne jest opatrzenie takiej umowy kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

Aby zarejestrować spółkę z o.o. zarząd powinien zgłosić jej zawiązanie do sądu rejestrowego – właściwego sądu rejonowego z wydziałem gospodarczym KRS (np. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia XX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego). Wniosek o wpis spółki do rejestru powinni podpisać wszyscy członkowie zarządu. Umowa spółki ulegnie rozwiązaniu, jeśli zawiązanie spółki nie zostało zgłoszone do sądu rejestrowego w terminie 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki, a także wtedy gdy uprawomocni się postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania spółki.

Aby powstała spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, należy dokonać szeregu czynności. Przede wszystkim konieczne jest zawarcie umowy spółki. Powinna być ona zawarta w formie aktu notarialnego. Może być również zawarta przy wykorzystaniu wzorca umowy. Do utworzenia spółki z o.o. konieczne jest także wniesienie przez wspólników wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego (a w razie objęcia udziału za cenę wyższą od wartości minimalnej wymagane jest również wniesienie nadwyżki). Kapitał zakładowy spółki z o.o. powinien wynosić co najmniej 5000 złotych, a wartość nominalna udziału nie może być niższa niż 50 złotych. Kapitał zakładowy musi być wyrażony w konkretnej kwocie. Do utworzenia spółki z o.o. wymagane jest również powołanie zarządu, a w pewnych przypadkach także ustanowienie organu nadzoru. Konieczny jest również wpis do Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka z o.o. w organizacji powstaje już w momencie zawarcia umowy spółki (jest ona już wówczas podmiotem praw i obowiązków). Jednak dopiero wpis do rejestru powoduje, że powstaje właściwa spółka z o.o. posiadająca osobowość prawną – przechodzą na nią wtedy wszelkie prawa i obowiązki spółki w organizacji.

Podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi agencji zatrudnienia nie powinien posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych. Podmiot ten nie powinien być również karany za przestępstwa lub wykroczenia, o których mówi Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi agencji zatrudnienia nie powinien być również podmiotem, w stosunku do którego została otwarta likwidacja lub którego upadłość ogłoszono.

Wniosek o wpis do rejestru powinien zawierać dane, takie jak oznaczenie podmiotu ubiegającego się o wpis do rejestru, adres zamieszkania lub siedziby podmiotu, oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności, określenie rodzaju świadczonych usług, numer identyfikacji podatkowej NIP (o ile podmiot posiada taki numer), numer wpisu w KRS albo informacja o wpisie do CEIDG, adres poczty elektronicznej (o ile podmiot taki adres posiada). 

Wydanie certyfikatu podlega opłacie w wysokości 200 zł. Stanowi ona dochód samorządu województwa właściwego ze względu na siedzibę podmiotu. Opłata tanie podlega zwrotowi w razie wydania przez marszałka województwa odmowy wpisu podmiotu do rejestru. W pewnych przypadkach wydanie certyfikatu będzie zwolnione z opłaty, np. wtedy gdy Marszałek województwa dokonuje zmiany wpisu w rejestrze oraz wydaje uwzględniający te zmiany certyfikat w przypadku otrzymania informacji o zmianie danych, takich jak oznaczenie podmiotu ubiegającego się o wpis do rejestru.

Agencje zatrudnienia, do których należą agencje pracy tymczasowej, to podmioty wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, które świadczą usługi w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego lub pracy tymczasowej. Rejestr podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia jest prowadzony przez Marszałka województwa. Dokonuje on wpisu do rejestru na podstawie pisemnego wniosku, złożonego przez podmiot zamierzający prowadzić agencję zatrudnienia. Jeśli wpis do rejestru zostanie dokonany, Marszałek województwa wydaje certyfikat, uprawniający agencję zatrudnienia do świadczenia usług. Certyfikat ten powinien zawierać m.in. nazwę podmiotu, adres siedziby podmiotu, numer w rejestrze, określenie rodzaju świadczonych usług.

Każdy sklep internetowy powinien posiadać własny regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną. Powinien on być dostosowany do specyfiki danego sklepu i indywidualnie dla niego utworzony. Regulamin każdego sklepu internetowego jest chroniony prawami autorskimi.

Przy zawieraniu umowy o rejestrację i utrzymanie domeny internetowej nie jest konieczne zachowanie żadnej szczególnej formy. Może być ona więc zawarta zarówno w formie pisemnej, jak i w formie ustnej. Aby zawrzeć taką umowę nie jest konieczna jednoczesna obecność obu stron umowy. Może zostać zawarta również przy pomocy środków porozumiewania się na odległość. Stronami umowy o rejestrację domeny internetowej są abonent oraz administrator domeny lub rejestrator. Abonent zleca zarejestrowanie i utrzymanie domeny internetowej, tj. sprawuje obsługę administracyjną i techniczną,  natomiast administrator domeny  rejestruje i utrzymuje domenę internetową, zaś rejestrator rejestruje domenę. Dobry prawnik z naszej Kancelarii udzieli profesjonalnych porad prawnych w tym zakresie.

Składający ofertę w postaci elektronicznej jest nią związany, jeśli druga strona niezwłocznie potwierdzi jej otrzymanie. Przedsiębiorca, który składa ofertę w postaci elektronicznej, ma obowiązek przed zawarciem umowy poinformować drugą stronę w sposób jednoznaczny i zrozumiały o czynnościach technicznych składających się na procedurę zawarcia umowy, skutkach prawnych potwierdzenia przez drugą stronę otrzymania oferty, zasadach i sposobach utrwalania, zabezpieczania i udostępniania przez przedsiębiorcę drugiej stronie treści zawieranej umowy,  metodach i środkach technicznych służących wykrywaniu i korygowaniu błędów we wprowadzanych danych, które jest obowiązany udostępnić drugiej stronie, językach, w których umowa może być zawarta, a także kodeksach etycznych, które stosuje, oraz o ich dostępności w postaci elektronicznej.

Według Kodeksu cywilnego oferta to oświadczenie woli zawarcia umowy, złożone drugiej stronie, które określa istotne postanowienia tej umowy. Prezentacja na stronie WWW może mieć zarówno charakter prawny oferty, jak i charakter jedynie zaproszenia do zawarcia umowy. Jeśli prezentacja na stronie internetowej będzie w dostateczny sposób ujawniać wolę zawarcia umowy oraz jeśli będzie zawierać istotne postanowienia tej umowy, wówczas może być ona traktowana jako oferta. Np. oferty sprzedaży produktów, która nie zawiera ich ceny, nie będziemy traktować jako oferty w rozumieniu Kodeksu cywilnego.

Wykonawca robót budowlanych w każdym czasie może zażądać udzielenia mu gwarancji zapłaty do wysokości ewentualnego roszczenia z tytułu wynagrodzenia wynikającego umowy oraz robót dodatkowych lub koniecznych do wykonania umowy, zaakceptowanych na piśmie przez inwestora. Jeśli inwestor nie udzieli żądanej przez wykonawcę gwarancji zapłaty w wyznaczonym przez wykonawcę terminie (nie krótszym niż 45 dni), wykonawca może odstąpić od umowy z winy inwestora. 

Gwarancja zapłaty za roboty budowlane jest udzielana przez inwestora wobec wykonawcy w celu zabezpieczenia terminowej zapłaty umówionego wynagrodzenia za wykonanie robót budowlanych. Gwarancja zapłaty może mieć formę gwarancji bankowej, ubezpieczeniowej, akredytywy bankowej lub poręczenia banku udzielonego na zlecenie inwestora. 

Inwestor oraz wykonawca ponoszą solidarną odpowiedzialność za zapłatę wynagrodzenia należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego robót budowlanych, których szczegółowy przedmiot został zgłoszony inwestorowi przez wykonawcę lub podwykonawcę przed przystąpieniem do wykonywania tych robót, chyba że w ciągu 30 dni od dnia doręczenia inwestorowi zgłoszenia inwestor złożył podwykonawcy i wykonawcy sprzeciw wobec wykonywania tych robót przez podwykonawcę.  Zgłoszenie, a także sprzeciw powinny mieć formę pisemną. Takie zgłoszenie nie zawsze jednak jest wymagane. Nie jest konieczne wówczas, gdy inwestor oraz wykonawca określili w umowie (zawartej w formie pisemnej) szczegółowy przedmiot robót budowlanych wykonywanych przez oznaczonego podwykonawcę. 

Umowa o roboty budowlane powinna zostać zawarta na piśmie. Jeśli przepisy wymagają przedstawienia odpowiedniej dokumentacji, wówczas dokumentacja ta stanowi część składową umowy o roboty budowlane.

Umowa o roboty budowlane zobowiązuje wykonawcę do oddania przewidzianego w tej umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i z zasadami wiedzy technicznej. Inwestor natomiast jest zobowiązany na podstawie umowy o roboty budowlane do dokonania wymaganych przez właściwe przepisy czynności związanych z przygotowaniem robót, w szczególności do przekazania terenu budowy i dostarczenia projektu oraz do odebrania obiektu i zapłaty umówionego wynagrodzenia. Umowami o roboty budowlane są umowa o generalne wykonawstwo, umowa o wykonawstwo częściowe oraz umowa o podwykonawstwo. 

Potrzebujesz porady? Umów się na spotkanie!
Zadzwoń

Dlaczego my?

01

Słuchamy i doradzamy

Do każdego Klienta podchodzimy w sposób indywidualny i z pełnym zaangażowaniem. Zawsze staramy się znaleźć właściwe rozwiązanie każdej powierzonej nam sprawy. Wszelkie prawne zawiłości tłumaczymy tak, by stały się w pełni jasne i zrozumiałe dla naszych Klientów.

02

Dbamy o naszych Klientów

Naszym priorytetem są potrzeby i oczekiwania Klientów, którzy powierzają nam swoje sprawy. W pełni angażujemy się we wszelkie działania mające na celu ich pomyślne rozwiązanie. Sumiennie wypełniamy swoje obowiązki, podporządkowując strategię działania korzyściom Klienta.

03

Działamy kompleksowo

W naszej pracy chętnie sięgamy po kreatywne rozwiązania – łączymy rzetelną wiedzę z innowacyjnym podejściem do kwestii prawnych. Współpracujemy ponadto z zespołem specjalistów z różnych dziedzin, dzięki czemu zawsze jesteśmy w stanie zagwarantować naszym Klientom sprawne rozwiązanie problemu.

04

Posiadamy cenne doświadczenie

Nasza wiedza i doświadczenie to owoc wieloletniej edukacji oraz pracy w zawodzie. Dzięki temu możemy zaoferować każdemu Klientowi najwłaściwsze rozwiązanie Jego problemu prawnego. Jednocześnie wciąż dbamy o swój rozwój osobisty, poszerzając naszą wiedzę na różnych płaszczyznach. 

Co mówią nasi klienci?

Ostatnio na blogu