Klient indywidualny
Sprawdź, co możemy Ci zaoferować
Potrzebujesz porady? Umów się na spotkanie!
Zadzwoń

Wyróżnienia
Często zadawane pytania

Naszym klientom oferujemy szeroko rozumianą pomoc prawną w poniżej wymienionych obszarach. Gwarantujemy połączenie najwyższego poziomu merytorycznego z empatią i nastawieniem na rozwiązanie Państwa problemów.

W przypadku, gdy dana osoba nie jest objęta obowiązkowo ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym, ma prawo do tego, aby samodzielnie zgłosić się do tych ubezpieczeń i wówczas opłacać składki dobrowolnie. Może to zrobić, jeśli mieszka w Polsce lub jeśli nie mieszka w Polsce, lecz była wcześniej objęta obowiązkowo ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym na terenie kraju, lub jeśli osoba ta nie mieszka w Polsce, ale mają do niej zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W pewnych przypadkach organ rentowy (ZUS lub KRUS) uznaje, że nie doszło do objęcia ubezpieczeniem społecznym mimo terminowego opłacania składek w prawidłowej wysokości. Może się tak wydarzyć na przykład wtedy, gdy organ rentowy uzna, że wykonywanie działalności gospodarczej jest pozorne. Niepodleganie ubezpieczeniom społecznym organ stwierdza w drodze decyzji administracyjnej, od której przysługuje skarga do sądu okręgowego. Prawnicy z naszej kancelarii z sukcesem reprezentują klientów w teo typu sprawach w postępowaniach sądowych.

W przypadku dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego ubezpieczony może z niego zrezygnować (zostać wyłączonym). Ubezpieczenie ustaje w dniu, który został wskazany we wniosku o wyłączenie z dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Nie może być to jednak dzień wcześniejszy niż ten, w którym wniosek został złożony. Dobrowolne ubezpieczenie chorobowe ustaje także w pierwszym dniu miesiąca, jeśli składka nie została uiszczona w terminie albo gdy została uiszczona w niepełnej wysokości. Dobrowolne ubezpieczenie chorobowe ustaje również w dniu, w którym przestaje istnieć tytuł do podlegania mu, np. wygaśnie umowa zlecenia.

Nie każdy obowiązkowo podlega wszystkim rodzajom ubezpieczeń społecznych– przystąpienie do ubezpieczenia chorobowego może być zarówno dobrowolne, jak i obowiązkowe - w zależności od tytułu objęcia ubezpieczeniami społecznymi. Jest ono obowiązkowe w przypadku pracowników, tak jak ubezpieczenie rentowe, emerytalne oraz wypadkowe. Ubezpieczenie chorobowe jest natomiast dobrowolne dla osób, które są zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych (np. na podstawie umowy agencyjnej, umowy o świadczenie usług, umowy zlecenia), a także dla osób, które współpracują przy wykonywaniu tych umów. Ubezpieczenie chorobowe ma dobrowolny charakter również dla osób, które prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą, lub które współpracują przy jej prowadzeniu, a także dla osób objętych ubezpieczeniami społecznymi na innej podstawie, np. dla duchownych.

Co do zasady pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie. W toku sprawy natomiast pełnomocnictwo może być udzielone ustnie na posiedzeniu sądu przez oświadczenie złożone przez stronę i wciągnięte do protokołu.

Pełnomocnictwo może być albo procesowe – bądź to ogólne, bądź do prowadzenia poszczególnych spraw – albo do niektórych tylko czynności procesowych. W przypadku pełnomocnictwa procesowego pełnomocnik jest upoważniony do działania w imieniu mocodawcy w całym postępowaniu rozpoznawczym, zabezpieczającym i egzekucyjnym. Z mocy samego prawa pełnomocnictwo procesowe obejmuje umocowanie do wszystkich czynności procesowych łączących się ze sprawą (nie wyłączając powództwa wzajemnego, skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego ich wniesieniem, jak też wniesieniem interwencji głównej przeciwko mocodawcy), wszelkich czynności dotyczących zabezpieczenia i egzekucji, udzielenia dalszego pełnomocnictwa procesowego adwokatowi lub radcy prawnemu, zawarcia ugody, zrzeczenia się roszczenia albo uznania powództwa (jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie), a także do  odbioru kosztów procesu od strony przeciwnej. Pełnomocnictwo do niektórych czynności procesowych nie jest pełnomocnictwem procesowym i obejmuje umocowanie tylko do tych czynności, które są wymienione w treści pełnomocnictwa.

Przed sądem może nas reprezentować nie tylko radca prawny czy adwokat. W każdej sprawie cywilnej możemy być reprezentowani również przez m.in. małżonka, rodzeństwo, zstępnych, wstępnych oraz przez osoby pozostające z nami w stosunku przysposobienia, a nawet przez współuczestnika sporu. Kodeks postępowania cywilnego wymienia szereg sytuacji, w których pełnomocnikami mogą być także inne osoby. Warto jednak skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, dzięki któremu będziemy czuć się na sali sądowej (i nie tylko) bezpiecznie i pewnie. Profesjonalny pełnomocnik zna dobrze procedurę sądową, np. wie, kiedy następuje prekluzja dowodowa czy kiedy należy zgłosić zastrzeżenie do protokołu.

Co do zasady strony oraz ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Sami możemy więc zdecydować, czy jesteśmy w stanie występować przed sądem bez pełnomocnika. Od tej zasady są jednak wyjątki. W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje bowiem zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności przemysłowej także przez rzeczników patentowych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Obowiązek ten w pewnych sytuacjach jest jednak wyłączony.

Małżonkowie mogą zawrzeć między sobą pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej nad ich wspólnymi dziećmi po rozwodzie. Sąd uwzględni to porozumienie przy ustalaniu, komu powierzyć władzę rodzicielską i jak ustalić kontakty z dzieckiem. Może przy tym powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej zarówno obojgu rodzicom, jak i tylko jednemu z nich. Jeśli małżonkowie posiadają więcej niż jedno wspólne dziecko, sąd kieruje się zasadą, że rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie.

Alimentów może zażądać małżonek, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia oraz który znalazł się w niedostatku (np. nie jest w stanie samodzielnie zapewnić sobie wyżywienia i zaspokoić innych podstawowych potrzeb). Sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec również, że małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego nawet wtedy, gdy nie znajduje się on w niedostatku (jeśli rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie jego sytuacji materialnej). Sąd, ustalając wysokość alimentów, bierze pod uwagę usprawiedliwione potrzeby uprawnionego małżonka, a także możliwości majątkowe i zarobkowe małżonka zobowiązanego do płacenia alimentów.

Rozwód jest to definitywne rozwiązanie małżeństwa. Jeśli sąd prawomocnie orzeknie rozwód, nie można już cofnąć jego skutków. Separacja natomiast może zostać zniesiona, również orzeczeniem sądu. W przypadku rozwodu byli małżonkowie mogą wstąpić w inny związek małżeński. W czasie trwania separacji jest to natomiast niedopuszczalne.

Opłata, jaką należy złożyć w sądzie w tego typu sprawach jest stała i wynosi 600 złotych. Wynagrodzenie prawnika za pomoc prawną przy rozwodzie jest natomiast bardzo zróżnicowane. Zależy to od wielu czynników, np. od tego, jak bardzo strony są skonfliktowane oraz czy konieczne będzie orzekanie o winie, uregulowanie spraw związanych z małoletnimi dziećmi (np. takie kwestie jak alimenty, kontakty z dziećmi, władza rodzicielska, piecza nad dziećmi), a także od tego, czy jednocześnie z rozwodem zostanie dokonany podział majątku wspólnego małżonków. Sprawa rozwodowa może zakończyć się zarówno na pierwszej rozprawie, jak i trwać dużo dłużej. Radca prawny lub adwokat z naszej Kancelarii zadba o możliwie najszybszy przebieg sprawy.

Aby uzyskać rozwód należy złożyć pozew rozwodowy w odpowiednim sądzie okręgowym. Nasza Kancelaria w Łodzi oferuje pomoc prawną przy sporządzeniu pozwu oraz złożeniu go do odpowiedniego sądu.

Rozwodu może zażądać każdy z małżonków, a zostanie on orzeczony przez sąd jeżeli nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego. Rozwód nie zostanie jednak orzeczony, jeśli na jego skutek miałoby dojść do naruszenia dobra wspólnych małoletnich dzieci małżonków lub jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd nie orzeknie również rozwodu, jeśli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia (chyba że drugi małżonek zgodzi się na rozwód albo odmowa jego zgody na rozwód jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego).

Pracownik odpowiada  w pełnej wysokości za szkodę powstałą w mieniu, które powierzono mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Może jednak uwolnić się od tej odpowiedzialności, jeśli udowodni, że szkoda powstała z przyczyn niezależnych od niego (w szczególności, jeśli powstała ona wskutek niezapewnienia przez pracodawcę warunków umożliwiających zabezpieczenie powierzonego mienia).

Jeśli pracownik ze swojej winy wyrządził szkodę pracodawcy wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych, ponosi odpowiedzialność materialną. Odpowiedzialność ta nie jest jednak nieograniczona. Po pierwsze, pracownik odpowiada w granicach rzeczywistej straty poniesionej przez pracodawcę i tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda. Po drugie, jeśli szkoda została wyrządzona nieumyślnie, odszkodowanie nie może przewyższać równowartości trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody (za szkodę wyrządzoną umyślnie pracownik odpowiada w pełnej wysokości). Po trzecie, pracownik nie będzie ponosił odpowiedzialności w takim zakresie, w jakim pracodawca lub inna osoba przyczyniła się do powstania albo zwiększenia szkody.

Zasiłek chorobowy przysługuje pracownikowi w okresie, w którym trwa jego niezdolność do pracy. Maksymalny czas przysługiwania zasiłku chorobowego to 182 dni, a w przypadku kiedy niezdolność do pracy spowodowana jest gruźlicą lub przypada w trakcie ciąży – 270 dni.

Pracodawca jest zobowiązany wypłacić pracownikowi 80 % wynagrodzenia za czas niezdolności pracownika do pracy, spowodowany chorobą lub odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną. Świadczenie to przysługuje za okres niezdolności do pracy, trwający łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia – trwający łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego. W przypadku kiedy niezdolność do pracy była spowodowana wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy albo chorobą przypadającą w czasie ciąży, pracownikowi przysługuje nie 80, ale 100 % wynagrodzenia. Pracownik zachowuje prawo do 100 % wynagrodzenia również wtedy, gdy jego czasowa niezdolność do pracy spowodowana jest koniecznością poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów. Jeśli czas niezdolności do pracy jest dłuższy niż przewidziane odpowiednio 33 lub 14 dni w ciągu roku kalendarzowego, pracownikowi przysługuje prawo do zasiłku chorobowego.

Pracownik może zażądać przywrócenia do pracy w razie nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, a także gdy pracodawca rozwiąże stosunek pracy bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów prawa o rozwiązywaniu umowy o pracę w tym trybie. Sąd pracy może jednak nie uwzględnić żądania pracownika, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe. Wówczas sąd orzeka jedynie o odszkodowaniu. Nie dotyczy to jednak pracowników objętych ochroną przedemerytalną, ochroną związaną z macierzyństwem oraz ochroną przewidzianą w przepisach szczególnych, chyba że pracodawca ogłosi upadłość lub likwidację. Jeśli umowa o pracę została zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy, a pracodawca rozwiązał ją z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie, jeżeli upłynął już termin, do którego umowa miała trwać, lub gdy przywrócenie do pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia. Pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie również wtedy, gdy pracodawca rozwiązał umowę o pracę w okresie wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia. Odszkodowanie przysługuje wówczas w wysokości wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia. Radca prawny lub adwokat z naszej Kancelarii udzielą w tym zakresie profesjonalnej pomocy prawnej.

Sąd wydaje postanowienie o ustaleniu planu spłaty wierzycieli i określa w nim, w jakim zakresie i w jakim czasie (nie dłuższym niż 36 miesięcy) upadły jest obowiązany spłacać zobowiązania uznane na liście wierzytelności, niewykonane w toku postępowania na podstawie planów podziału, oraz jaka część zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości zostanie umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli.

Procedura upadłościowa składa się z dwóch etapów. Pierwszym etapem jest postępowanie, w którym sąd weryfikuje, czy dłużnik spełnił przesłanki, które są konieczne, aby ogłoszenie upadłości było możliwe. Jeśli okaże się, że przesłanki zostały spełnione, sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości. W postanowieniu tym wzywa się wierzycieli upadłego do zgłaszania wierzytelności w terminie 30 dni od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze dłużników niewypłacalnych. Sąd w postanowieniu wyznacza także syndyka oraz sędziego-komisarza. W drugim etapie procedury upadłościowej dochodzi do spieniężenia majątku upadłego (jeśli upadły w ogóle posiada majątek). Po wykonaniu ostatecznego planu podziału, a gdy z uwagi na brak majątku upadłego plan podziału nie został sporządzony – po zatwierdzeniu listy wierzytelności, sąd ustala plan spłaty wierzycieli. Sąd może jednak nie ustalać planu spłaty wierzycieli, tylko od razu umorzyć zobowiązania upadłego, jeśli osobista sytuacja upadłego w sposób oczywisty wskazuje, że nie byłby on zdolny do dokonania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty wierzycieli.

Wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej może złożyć sam dłużnik. Wniosek o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej, która była przedsiębiorcą, także po zaprzestaniu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, może złożyć także wierzyciel tej osoby. Może to zrobić jednak tylko w ciągu roku od dnia wykreślenia tej osoby z właściwego rejestru. Wierzyciel może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej także wtedy, gdy osoba ta faktycznie prowadziła działalność gospodarczą, ale nie dopełniła obowiązku jej zgłoszenia we właściwym rejestrze. Wierzyciel ma na to rok od dnia zaprzestania prowadzenia działalności przez osobę fizyczną.

Niewypłacalność oznacza, że dłużnik nie jest w stanie wykonywać swoich zobowiązań pieniężnych, które są wymagalne. Istnieje domniemanie, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące.

Upadłość konsumencka to procedura sądowa, która jest przewidziana dla osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, które stały się niewypłacalne. 

Pracownik, u którego mobbing wywołał rozstrój zdrowia, może dochodzić od pracodawcy odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Natomiast pracownik, który wskutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę, ma prawo dochodzić od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Prawnicy z naszej Kancelarii w Łodzi udzielą profesjonalnej pomocy prawnej w tych kwestiach.

Mobbing nie jest tym samym, co dyskryminacja. Dyskryminacja to różnicowanie sytuacji poszczególnych pracowników ze względu na kryteria dyskryminujące, czyli np. płeć, rasę, religię, kraj pochodzenia. Istotą mobbingu jest długotrwałe i uporczywe nękanie pracownika. Jednorazowy incydent nie może być więc nazwany mobbingiem. Natomiast dyskryminacja pracownicza może być zachowaniem jednorazowym i co ważne, może wystąpić także na etapie rekrutacji na dane stanowisko. Mobbing musi być udowodniony przez jego ofiarę, natomiast w przypadku dyskryminacji to pracodawca musi udowodnić, że do zachowań dyskryminujących nie doszło.

Mobberem, czyli osobą, która dopuszcza się mobbingu, może być nie tylko pracodawca. Może nim być również inny przełożony, współpracownik tego samego szczebla, a nawet podwładny. Błędne jest więc przekonanie, że mobberem może być tylko pracodawca. Co ciekawe, pracodawca w każdym wypadku ma obowiązek przeciwdziałania mobbingowi – będzie on więc ponosił odpowiedzialność z tytułu naruszenia tego obowiązku także wtedy, jeśli mobberem nie jest on sam, lecz inna osoba. Pracodawca może przeciwdziałać mobbingowi np. umożliwiając składanie skarg, zapewniając jednocześnie pracownikowi pełną dyskrecję i zrozumienie.

Mobbing jest szczególnym przejawem naruszania godności pracownika. Jego istotą jest uporczywe i długotrwałe nękanie lub zastraszanie pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące poniżenie lub jego ośmieszenie, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu pracowniczego. Jeśli więc np. Twój pracodawca lub współpracownik ośmiesza Cię przed całym zespołem pracowników i robi to notorycznie – prawdopodobnie jesteś ofiarą mobbingu.

W miarę możliwości rodzice powinni samodzielnie porozumieć się co do warunków utrzymywania kontaktów z dzieckiem przez rodzica, u którego dziecko stale nie przebywa. Powinni przy tym kierować się dobrem dziecka, a dodatkowo uwzględniać jego ewentualne rozsądne życzenia. Gdy rodzice nie potrafią porozumieć się w tej kwestii, rozstrzygnąć ją musi sąd opiekuńczy. Nasi prawnicy uczestniczą również w negocjacjach przedsądowych w sprawach kontaktów rodziców z dziećmi. 

Ograniczenie kontaktów z dzieckiem bądź całkowite ich zaprzestanie może mieć podstawy tylko w orzeczeniu sądowym. W innym przypadku utrudnianie kontaktów między rodzicem, a dzieckiem jest niedopuszczalne. Gdy taka sytuacja ma miejsce, należy złożyć odpowiedni wniosek o ustalenie kontaktów z dzieckiem do sądu. Początkowo sąd może jedynie wydać ostrzeżenie, w którym zaznacza, że jeśli rodzic nadal będzie utrudniał kontakty z dzieckiem, zostanie wobec niego zastosowana kara pieniężna. Jeśli rodzic jednak nadal nie stosuje się do wytycznych sądu, zostanie wobec niego zastosowana odpowiednia kara. Jej wysokość jest zależna m.in. od wysokości zarobków rodzica utrudniającego kontakty.

Ograniczenie kontaktów z dzieckiem może polegać na różnego rodzaju restrykcjach. Sąd może m.in. zakazać zabierania dziecka poza miejsce jego stałego pobytu, zezwolić na spotykanie się z dzieckiem tylko w obecności drugiego rodzica, czy zakazać porozumiewania się z dzieckiem na odległość. Do sądu można złożyć wniosek o ograniczenie władzy rodzicielskiej. Profesjonalne pismo sformułuje prawnik w naszej Kancelarii w Łodzi.

Sąd orzeka o zakazie kontaktowania się z dzieckiem, jeśli utrzymywanie takich kontaktów poważnie zagraża dobru dziecka bądź je narusza. Ograniczenie kontaktów między rodzicem a dzieckiem może natomiast nastąpić, jeśli wymaga tego dobro dziecka. Sprawy rodzinne wymagają więc zawsze przestrzegania naczelnej zasady, jaką jest dobro dziecka – przy prowadzeniu spraw kieruje się nią także każdy radca prawny oraz adwokat z naszej Kancelarii.

Nawet jeśli sąd orzekł o pozbawieniu rodzica władzy rodzicielskiej, nie oznacza to automatycznie, że kontakty między nim, a dzieckiem są niedozwolone. Dopóki sąd wyraźnie nie ograniczy bądź nie zakaże kontaktów z dzieckiem, są one jak najbardziej dopuszczalne, a nawet wskazane. 

Utrzymywanie kontaktów z dzieckiem to nie tylko prawo, ale również obowiązek każdego rodzica. Rodzic realizuje swoje prawo do kontaktów z dzieckiem nie tylko poprzez spotykanie się z nim, odwiedzanie go, ale także porozumiewanie się na odległość za pomocą różnych środków komunikacji.

Jeśli zostanie stwierdzona przewlekłość postępowania lub bezczynność organu administracyjnego, organ rozpatrujący ponaglenie zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając jednocześnie termin do jej załatwienia. Organ rozpatrujący ponaglenie może również zarządzić wyjaśnienie przyczyn oraz ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości. W razie potrzeby może także zarządzić podjęcie środków, dzięki którym można będzie zapobiec bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Jeśli spotkamy się z bezczynnością organu administracji publicznej lub z przewlekłością postępowania administracyjnego, możemy wnieść ponaglenie. Powinno ono zawierać uzasadnienie. Należy je wnieść do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, a jeśli nie ma organu wyższego stopnia, to ponaglenie wnosimy do organu prowadzącego postępowanie. Prawnik z naszej Kancelarii udzieli w tym zakresie profesjonalnej pomocy prawnej.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie przewidzianym przepisami prawa. 

Z przewlekłością postępowania administracyjnego mamy do czynienia, gdy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

W przypadku kiedy organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie, jest on zobowiązany zawiadomić o tym strony. W zawiadomieniu powinien podać przyczyny zwłoki oraz wskazać nowy termin załatwienia sprawy, a także pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Organ ma obowiązek takiego zawiadomienia nawet wówczas, jeśli zwłoka była spowodowana przyczynami niezależnymi od organu. 

Organy administracji publicznej mają obowiązek załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane te sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy, która wymaga postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Jeśli sprawa jest szczególnie skomplikowana, powinien być to czas nie dłuższy niż 2 miesiące od dnia wszczęcia postępowania. Gdy natomiast chodzi o postępowanie odwoławcze, to sprawa powinna być załatwiona nie później niż w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania. W przypadku zaś postępowania uproszczonego sprawy powinny być załatwiane niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od wszczęcia postępowania. 

Co do zasady oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Z ważnych powodów jednak każdy z małżonków może żądać, żeby ustalenie udziałów w majątku wspólnym nastąpiło z uwzględnieniem tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do powstania tego majątku. Sąd bierze pod uwagę także wysiłek, jaki został włożony przez małżonka w pracę nad wychowywaniem dzieci czy ogólnym prowadzeniem domu. Jeśli jesteś małżonkiem, który w czasie trwania małżeństwa nie pracował zawodowo, także należy Ci się udział w majątku wspólnym. Prawnicy z naszej Kancelarii w Łodzi udzielą w tym temacie cennych wskazówek.

Jeśli małżonkom nie uda się ostatecznie zawrzeć ugody i sprawa trafi do sądu, to w żaden sposób propozycje składane przy negocjowaniu warunków ugody nie są dla małżonków wiążące. 

Podział majątku małżeńskiego może nastąpić na skutek orzeczenia sądowego, ale także na skutek ugody, zawartej przez małżonków. O podziale majątku sąd może orzec w wyroku rozwodowym (ale tylko wtedy, gdy nie przedłuży to nadmiernie całego postępowania), a także w wyroku zupełnie odrębnym od wyroku rozwodowego. Małżonkowie mogą jednak wyrazić chęć polubownego rozwiązania sprawy i zawrzeć między sobą ugodę. W obu przypadkach radca prawny lub adwokat z naszej Kancelarii udzieli fachowej pomocy prawnej.

Podział majątku małżeńskiego może nastąpić dopiero wtedy, gdy ustanie wspólność majątkowa pomiędzy małżonkami. Wcześniej nie można domagać się podziału majątku wspólnego. Ustanie wspólności majątkowej małżeńskiej następuje najczęściej z chwilą rozwodu. Jednak nie zawsze tak jest. Małżonkowie nawet w czasie trwania małżeństwa mogą zawrzeć między sobą umowę o rozdzielność majątkową. 

Na majątek osobisty każdego z małżonków składa się wiele przedmiotów i praw majątkowych, które zostały szczegółowo opisane przez ustawodawcę w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Do majątku osobistego zaliczamy przykładowo przedmioty nabyte przez małżonka przed powstaniem wspólności majątkowej, a także nagrody za osobiste osiągnięcia każdego z małżonków. 

Majątek wspólny małżonków obejmuje przedmioty i prawa majątkowe nabyte w czasie trwania wspólności majątkowej przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, a także dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków. To właśnie majątek wspólny podlega podziałowi.

Jeśli umowa o pracę została rozwiązana bez wypowiedzenia w sposób naruszający przepisy prawa, pracownik może domagać się wyłącznie odszkodowania, jeśli umowa zawarta była na czas określony, a upłynął już termin, do którego miała ona trwać, a także wtedy, gdy umowa zawarta była na czas określony, a przywrócenie do pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu terminu obowiązywania umowy. Pracownikowi będzie przysługiwać tylko odszkodowanie również wtedy, gdy sąd uzna, że uwzględnienie żądania przywrócenia do pracy jest niemożliwe lub niecelowe. Prawnicy z naszej Kancelarii w Łodzi udzielą profesjonalnej pomocy prawnej w tego typu sprawach.

Jeśli umowa została zawarta na czas określony, to w przypadku wadliwego jej rozwiązania bez wypowiedzenia, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.

Jeśli umowa została zawarta na czas nieokreślony, to w przypadku wadliwego jej rozwiązania bez wypowiedzenia, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. 

Jeśli pracodawca rozwiązał z pracownikiem umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów, pracownik może żądać przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach, bądź odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie stosunku pracy. Sąd pracy rozstrzyga zarówno o tym, czy przywrócenie do pracy jest zasadne, jak i o tym, czy pracownikowi należy się odszkodowanie. Wybór roszczenia zależy od pracownika, choć w niektórych przypadkach może on domagać się wyłącznie odszkodowania. 

Potrzebujesz porady? Umów się na spotkanie!
Zadzwoń

Dlaczego my?

01

Słuchamy i doradzamy

Do każdego Klienta podchodzimy w sposób indywidualny i z pełnym zaangażowaniem. Zawsze staramy się znaleźć właściwe rozwiązanie każdej powierzonej nam sprawy. Wszelkie prawne zawiłości tłumaczymy tak, by stały się w pełni jasne i zrozumiałe dla naszych Klientów.

02

Dbamy o naszych Klientów

Naszym priorytetem są potrzeby i oczekiwania Klientów, którzy powierzają nam swoje sprawy. W pełni angażujemy się we wszelkie działania mające na celu ich pomyślne rozwiązanie. Sumiennie wypełniamy swoje obowiązki, podporządkowując strategię działania korzyściom Klienta.

03

Działamy kompleksowo

W naszej pracy chętnie sięgamy po kreatywne rozwiązania – łączymy rzetelną wiedzę z innowacyjnym podejściem do kwestii prawnych. Współpracujemy ponadto z zespołem specjalistów z różnych dziedzin, dzięki czemu zawsze jesteśmy w stanie zagwarantować naszym Klientom sprawne rozwiązanie problemu.

04

Posiadamy cenne doświadczenie

Nasza wiedza i doświadczenie to owoc wieloletniej edukacji oraz pracy w zawodzie. Dzięki temu możemy zaoferować każdemu Klientowi najwłaściwsze rozwiązanie Jego problemu prawnego. Jednocześnie wciąż dbamy o swój rozwój osobisty, poszerzając naszą wiedzę na różnych płaszczyznach. 

Co mówią nasi klienci?

Ostatnio na blogu